Ik heb gisteren de aflevering van afgelopen zondag van geraldine en de vrouwen gekeken. Ik mis de boosheid, het boos mogen zijn. Ik werd wel geraakt dat er gezegd werd dat sport goed samenwerkt met traumabehandeling. Ik heb nooit goed kunnen sporten door alle mishandelingen, martelingen en natuurlijk het seksueel misbruik. Ik moest er om huilen, dat is nieuw voor mij! Zoveel gemist, zo ontzettend veel. Liefde, begrip, erkenning en heel belangrijk mijn emoties kunnen uiten en mijn gevoelens kunnen verwoorden. Alle emoties van het satanisch ritueel en seksueel misbruik. Vooral boosheid en daaronder verdriet. Maar ook wanhoop, machteloos, getergd enz. Als mij gevraagd word geef eens een cijfer aan je pijn, kan ik dat niet. Als mij gevraagd word hoe voelt de pijn? Kan ik dat ook niet benoemen. Of heeft u veel pijn, nee omdat ik mijn pijn onderdruk, verdring. Soms heb ik een blauwe plek en weet ik niet waar het van komt. Of iets doet juist weer overdreven veel pijn.

Ik voel het nu wel sneller als ik ergens in geraakt word, durf het toe te laten .

Ik ben trots op mezelf.

VrijspreeksterTruus

11-11-2020

 ik ben trots op mezelf
op wat ik allemaal gedaan heb  
veranderd heb
benoemd heb

 

Vrijspreekster

 

Ken je het gevoel....

video geplaatst op https://www.facebook.com/truus.schouten.9279

Belangrijk voor mij om erover te tekenen

Het gevoel te uiten wat ik nooit heb mogen doen...

Nu te verwoorden wat ik als meisje heb doorstaan, wat mij is overkomen. Zo gruwelijk, zo extreem.

Uit liefde voor mezelf openheid geven door woorden, tekeningen, ect. Op mijn eigen wijze.

MOED om te ZIJN wie ik in WEZEN ben

steeds verder openbloeien.....

onvoorwaardelijke liefde - liefde zonder voorwaarden

 

Mijn liefdesstamboom en de tekening van mij als moeder met Ferdi (geboren uit onvoorwaardelijke liefde

en vermoord door mijn familie)

 

Het beeldje van mij als moeder (Trudy) met mijn jongste zoon.

 

Vruchtbaarheidsbeeldje door mij gemaakt en het schilderij in mijn kracht staan,

geschilderd door Diana Koenecke en ik de witte stippen.

 

Ik heb gisterenavond naar geraldine en de vrouwen gekeken. Is zo niet de therapie voor mij. Kreeg zo'n buikpijn en mijn keel voelde dichtgeknepen. Nu ik dit typ gaat het weg. Erkenning. Weer ergens bewust van geworden. Ik voel nu ook weer de plek op mijn been. Verbinding-verbindingen dat is voor mij belangrijk.

16-11-2020

 

Gefaald hebben. Ken jij dat gevoel? Ik wel.

Bijvoorbeeld toen ik mijn baby boven de sloot moest vasthouden. En ik hem niet meer kon houden, ik moest hem loslaten. Weet je hoe dat voelt? Ik wel. Als schuld. En gefaald hebben. Ik heb hem niet kunnen redden van de dood. De dood heeft gewonnen. De daders hebben gewonnen met hun gruwelijkheden die ze een ander lieten opknappen.Ik werd gedwongen om een kuil te graven en hem te begraven.

Falen dat is een bekend gevoel, ik heb zoveel baby’s en ook kinderen niet kunnen redden.Allereerst mijn tweelingbroertje al niet. Daarna mijn broertjes niet. En ook baby’s van anderen niet. Later mijn eigen baby’s niet.

Weten dat het mijn schuld niet is of dat ik niet gefaald heb is iets anders als voelen.

Dat voelen zit nog in mijn lichaam. Ik heb dat van de week ervaren bij massagetherapie.De vorige keer deed mijn linker onderarm heel veel pijn. Ik kreeg erge pijn bij mijn fontanel. Ik wilde uit mijn lichaam. Kon het gelukkig zeggen en zij reageerde heel goed. Deze keer deed ze heel zachtjes masseren, toen ze weer bij mijn linkerarm kwam zei ze: “Deze arm heeft hard moeten werken." Ik mocht het vertellen. En toen zei ik het over mijn baby. Het was zo fijn om het te mogen zeggen. En te zeggen dat het voor mij voelde als falen. Nu kan mijn arm het loslaten en ik het verwerken.

Dus hard werken heeft veel betekenissen. En mijn lichaam heeft hard moeten werken. Ik erken dat nu. En geef mijn lichaam liefde.

Vrijspreekster

29-11-2020